Ridders in het stof

Genres & Perspectief
Column


Malou Warmerdam
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ridders in het Stof

Vanaf februari 2006 is Nederland actief in Uruzgan om de bestuurlijke en economische opbouw te stimuleren. Onlangs is besloten om de missie in Uruzgan voort te zetten tot augustus 2010. De vraag is waarom. Sinds 2006 zijn er al 21 Nederlandse soldaten gesneuveld. En dat voor verbetering van de economie en bestuursysteem van Uruzgan? Een stuk veiligheid daar in de maatschappij inbrengen en zelf een zware prijs betalen? De vraag die toch maar in mijn hoofd blijft branden is wat onze ridders in het stof er zelf van vinden. Ze zien hun collega’s, vrienden, omkomen door een willekeurige bermbom of zelfmoordaanslag. Ik snap dat ze moeten gehoorzamen naar het Nederlandse beleid. Er zijn natuurlijk altijd mensen die overal verstand van hebben en absoluut de beste oplossingen hebben. Maar waarom hebben onze ervaringsdeskundigen die dag en nacht vrezen voor hun leven hier geen inspraak? Ik hoor geen enkele militair uit Uruzgan vertellen over zijn/haar ervaringen en een duidelijke mening komt al helemaal niet naar voren. Oplossingen uit het veld zijn eveneens ondenkbaar. Misschien moeten we beginnen met hier een verandering in te brengen. Natuurlijk zijn alle missies en activiteiten van het leger staatsgeheim, en is het niet verstandig om Jan en alleman aan deze informatie te helpen. Maar oplossingen vanuit het front, deze te delen met de bevelhebbende is helemaal geen verkeerd idee. Samenwerking heet dat volgens mij.

Anouk - Three Days in a Row

's Nachts

Schel dronkenmansgebral,
Sterft uit tijdens het ontwaken
van de duisternis der nacht
waarin de feesten staken

Diep, donker, koel.
Het geluid is stil, bijna doods
Niets zien, maar voel
En zoek de weg naar huis

De duisternis om te snijden,
diepe slaap treedt toe
Zoekt zijn weg in een droom
vind geruisloos zijn weg, nooit moe

'S nachts.

Komkomdertijd

Ik heb al een tijdje niets meer van me horen, daarom laat ik mijn 'creatieve schrijfbrein' weer zijn gang gaan.
Niet dat ik echt iets zinnigs heb om te melden, maar het is natuurlijk altijd leuk om gewoon domweg in het niets te brallen. Echt wel dat ik niet de enige ben! Deze vakantie is er niets bijzonders gebeurd, en dat merk je ook aan het niveau van nieuws. Zo krijgen we een mediahype naar ons toegegooid over de Mexicaanse griep. Half Nederland totaal in shock en levend op antibacteriële handzeep, wordt eindelijk uit zijn en haar lijden verlost met het doorbrekende nieuws dat het helemaal niet zo gevaarlijk is. Wel extreem besmettelijk, maar niet gevaarlijk. Zoals alle griepjes. Dúh. Maar altijd leuk om mensen bang te maken, beetje paniek schoppen, gewoon omdat het kan. Dat de mensen toch nog naar het nieuws kijken, zendtijd een beetje opvullen. Oogjes trekken. Logisch.
En dan de cultuurschok; Thomas Berger heeft een Mexicaantje te pakken. Shownieuws, RTL Boulevard en meer van die pauperprogramma's laten dit niet ongeboeid en duiken er meteen boven op. Ze staan zelfs te springen om een volgesnoten snotlap van die arme Chiel. En ook zijn nieuwe huisje wordt prijsgegeven en bekritiseerd. Voor de blinde duiven onder ons; hij woont bij het Haaksbergs Busstation. Echt waar. ;)
Na de hele paniekgolf van de Mexicaanse griep gaan we over tot de jaarlijkse bosbrandjes. Hele stukken land worden afgebrand door een sukkel die bedenkt dat hij zijn sigaret kan dumpen in een gebied dat al de hele zomer geteisterd wordt door de warmte. Ja, die mensen bestaan ook.
Om dan even door te gaan met klagen, gaan we over tot de herhalingen. Talloze programma's worden in den treuren herhaald, herhaald en nog eens herhaald. Zo heeft iedereen seizoen van Grey's Anatomy al 20 keer gezien en is 'Jonge Leu en Oale Grond' (schrijf ik het goed?) ook niet van de buis af te slaan. Niet dat ik het zo verschrikkelijk vind om tegen het hoofd van McDreamy en McSteamy te kijken, maar dat Twentse gebral komt me nu zo ongeveer de strot uit. En dan maar pleiten dat alle Nederlanders fatsoenlijk ABN moeten kunnen. Ik vind een immigrant uit Afrika nog beter verstaanbaar dan een platte boer die 'Tuffln ant kok'n is'. Geen idee hoe je het schrijft en dat houd ik liever ook zo. Wat ik dan wel weer stoer vindt; sommigen onder ons kunnen zelfs de achtergrondmuziek van bepaalde series al helemaal mee neuriën. Applaus!
Het wordt echt tijd dat we weer naar school gaan, het brein weer laten werken en weer op donderdag gaan feesten als beesten. De Nederlandse Komkommertijd kan voor sommigen cruciale gevolgen hebben. We worden gehersenspoeld, gemanipuleerd met mediastunts en de series kunnen we haast dromen. Please, stop de komkommer en komkommaarop met intellectuele programma's over broedende zeekoeien!

Single Ladies - Laura Jansen

Vriendenverlies

Je kent elkaar. En op gegeven moment zit je naast haar, toevallig, en daar zit je dan. Mond vol tanden. Je weet alles. Wat er door diegene heen gaat, wat ze denkt, wat ze doet en hoe ze in het leven staat. Natuurlijk heb je wel eens ruzie, meestal om de meest onbenullige dingen.
Iedereen maakt fouten. Allebei. Fouten die je elkaar tijdelijk niet vergeeft, maar diep in jezelf weet je gewoon dat het altijd goed komt. Hoe fout het ook is.
Je deelt alles met elkaar. Leuke momenten, maar ook minder leuke momenten. Iemand is er als een rots in de branding voor je. En jij voor haar.
Je vind dingen van elkaar, dingen die niet altijd even leuk zijn. Soms heb je het gevoel alsof iemand niet slechter kan zijn in de wereld.
Natuurlijk kijk je naar je eigen fouten, de dingen die je beter had kunnen doen. Dat je uit trots haar toch maar niet opbelde om je excuus aan te bieden, omdat je echt zeker wist dat je gelijk had. En dan kom je jezelf tegen. Ja, dat gebeurt ook. En het is niet leuk, zeker niet. It sucks.
Maar om dan toch nog zo sterk te zijn dat je dat uiteindelijk kunt doen, voelt geweldig. Afgezien van alle nare dingen die je met elkaar deelt, zijn er natuurlijk ook de leuke tijden. En deze prijzen de vriendschap.
Hoe heerlijk is het niet, om samen op pad te gaan. Los te gaan in een discotheek. Samen dronken van alles tegen elkaar brabbelen, dingen delen die in je hoofd omgaan en de rest van de wereld te bespreken.
Het is geweldig. En dat blijft het ook.
En dan komt daar het moment, dat je elkaar uit het oog verliest. Het spreekwoord uit het oog uit het hart... Het klopt. Het is hard maar volledig waar. En ik spreek uit ervaring. Maar er zit wel een heel proces achter. Je krijgt ruzie, je probeert het nog goed te praten, je probeert elkaar nog terug te vinden. Het lukt niet.
Hoe hard je ook probeert.
Maar het moet van twee kanten komen. En hoe goed je intenties ook zijn, de andere kant interpreteert ze of verkeerd, of helemaal niet.
Het doet pijn.
Na elkaar zo lang gekend te hebben.
Zittend op een bankje niets tegen elkaar zeggend,
Happy end?

Stilte

De diepste stilte,
nog niet diep genoeg
om de wonden te helen

Het verdriet, de pijn
de reden
waarom we hier zijn

Het herdenken,
bedenken
en zien van de toekomst.

Laten we het vieren
de stilte
van vrijheid.

Harten van steen
koud en alleen
Herdenk.

Weten, zien
alles om je heen
is nooit zo geweest

Herdenk dood,
liefde,
en overwinning.

De overwinning van vrijheid
lost op in de stilte.
Stilte.


Dodenherdenking, 4 mei 2009.
Malou Warmerdam