Genres & Perspectief
Column
Malou Warmerdam
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ridders in het Stof
Vanaf februari 2006 is Nederland actief in Uruzgan om de bestuurlijke en economische opbouw te stimuleren. Onlangs is besloten om de missie in Uruzgan voort te zetten tot augustus 2010. De vraag is waarom. Sinds 2006 zijn er al 21 Nederlandse soldaten gesneuveld. En dat voor verbetering van de economie en bestuursysteem van Uruzgan? Een stuk veiligheid daar in de maatschappij inbrengen en zelf een zware prijs betalen? De vraag die toch maar in mijn hoofd blijft branden is wat onze ridders in het stof er zelf van vinden. Ze zien hun collega’s, vrienden, omkomen door een willekeurige bermbom of zelfmoordaanslag. Ik snap dat ze moeten gehoorzamen naar het Nederlandse beleid. Er zijn natuurlijk altijd mensen die overal verstand van hebben en absoluut de beste oplossingen hebben. Maar waarom hebben onze ervaringsdeskundigen die dag en nacht vrezen voor hun leven hier geen inspraak? Ik hoor geen enkele militair uit Uruzgan vertellen over zijn/haar ervaringen en een duidelijke mening komt al helemaal niet naar voren. Oplossingen uit het veld zijn eveneens ondenkbaar. Misschien moeten we beginnen met hier een verandering in te brengen. Natuurlijk zijn alle missies en activiteiten van het leger staatsgeheim, en is het niet verstandig om Jan en alleman aan deze informatie te helpen. Maar oplossingen vanuit het front, deze te delen met de bevelhebbende is helemaal geen verkeerd idee. Samenwerking heet dat volgens mij.
Column
Malou Warmerdam
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ridders in het Stof
Vanaf februari 2006 is Nederland actief in Uruzgan om de bestuurlijke en economische opbouw te stimuleren. Onlangs is besloten om de missie in Uruzgan voort te zetten tot augustus 2010. De vraag is waarom. Sinds 2006 zijn er al 21 Nederlandse soldaten gesneuveld. En dat voor verbetering van de economie en bestuursysteem van Uruzgan? Een stuk veiligheid daar in de maatschappij inbrengen en zelf een zware prijs betalen? De vraag die toch maar in mijn hoofd blijft branden is wat onze ridders in het stof er zelf van vinden. Ze zien hun collega’s, vrienden, omkomen door een willekeurige bermbom of zelfmoordaanslag. Ik snap dat ze moeten gehoorzamen naar het Nederlandse beleid. Er zijn natuurlijk altijd mensen die overal verstand van hebben en absoluut de beste oplossingen hebben. Maar waarom hebben onze ervaringsdeskundigen die dag en nacht vrezen voor hun leven hier geen inspraak? Ik hoor geen enkele militair uit Uruzgan vertellen over zijn/haar ervaringen en een duidelijke mening komt al helemaal niet naar voren. Oplossingen uit het veld zijn eveneens ondenkbaar. Misschien moeten we beginnen met hier een verandering in te brengen. Natuurlijk zijn alle missies en activiteiten van het leger staatsgeheim, en is het niet verstandig om Jan en alleman aan deze informatie te helpen. Maar oplossingen vanuit het front, deze te delen met de bevelhebbende is helemaal geen verkeerd idee. Samenwerking heet dat volgens mij.
