Je kent elkaar. En op gegeven moment zit je naast haar, toevallig, en daar zit je dan. Mond vol tanden. Je weet alles. Wat er door diegene heen gaat, wat ze denkt, wat ze doet en hoe ze in het leven staat. Natuurlijk heb je wel eens ruzie, meestal om de meest onbenullige dingen.
Iedereen maakt fouten. Allebei. Fouten die je elkaar tijdelijk niet vergeeft, maar diep in jezelf weet je gewoon dat het altijd goed komt. Hoe fout het ook is.
Je deelt alles met elkaar. Leuke momenten, maar ook minder leuke momenten. Iemand is er als een rots in de branding voor je. En jij voor haar.
Je vind dingen van elkaar, dingen die niet altijd even leuk zijn. Soms heb je het gevoel alsof iemand niet slechter kan zijn in de wereld.
Natuurlijk kijk je naar je eigen fouten, de dingen die je beter had kunnen doen. Dat je uit trots haar toch maar niet opbelde om je excuus aan te bieden, omdat je echt zeker wist dat je gelijk had. En dan kom je jezelf tegen. Ja, dat gebeurt ook. En het is niet leuk, zeker niet. It sucks.
Maar om dan toch nog zo sterk te zijn dat je dat uiteindelijk kunt doen, voelt geweldig. Afgezien van alle nare dingen die je met elkaar deelt, zijn er natuurlijk ook de leuke tijden. En deze prijzen de vriendschap.
Hoe heerlijk is het niet, om samen op pad te gaan. Los te gaan in een discotheek. Samen dronken van alles tegen elkaar brabbelen, dingen delen die in je hoofd omgaan en de rest van de wereld te bespreken.
Het is geweldig. En dat blijft het ook.
En dan komt daar het moment, dat je elkaar uit het oog verliest. Het spreekwoord uit het oog uit het hart... Het klopt. Het is hard maar volledig waar. En ik spreek uit ervaring. Maar er zit wel een heel proces achter. Je krijgt ruzie, je probeert het nog goed te praten, je probeert elkaar nog terug te vinden. Het lukt niet.
Hoe hard je ook probeert.
Maar het moet van twee kanten komen. En hoe goed je intenties ook zijn, de andere kant interpreteert ze of verkeerd, of helemaal niet.
Het doet pijn.
Na elkaar zo lang gekend te hebben.
Zittend op een bankje niets tegen elkaar zeggend,
Happy end?
Iedereen maakt fouten. Allebei. Fouten die je elkaar tijdelijk niet vergeeft, maar diep in jezelf weet je gewoon dat het altijd goed komt. Hoe fout het ook is.
Je deelt alles met elkaar. Leuke momenten, maar ook minder leuke momenten. Iemand is er als een rots in de branding voor je. En jij voor haar.
Je vind dingen van elkaar, dingen die niet altijd even leuk zijn. Soms heb je het gevoel alsof iemand niet slechter kan zijn in de wereld.
Natuurlijk kijk je naar je eigen fouten, de dingen die je beter had kunnen doen. Dat je uit trots haar toch maar niet opbelde om je excuus aan te bieden, omdat je echt zeker wist dat je gelijk had. En dan kom je jezelf tegen. Ja, dat gebeurt ook. En het is niet leuk, zeker niet. It sucks.
Maar om dan toch nog zo sterk te zijn dat je dat uiteindelijk kunt doen, voelt geweldig. Afgezien van alle nare dingen die je met elkaar deelt, zijn er natuurlijk ook de leuke tijden. En deze prijzen de vriendschap.
Hoe heerlijk is het niet, om samen op pad te gaan. Los te gaan in een discotheek. Samen dronken van alles tegen elkaar brabbelen, dingen delen die in je hoofd omgaan en de rest van de wereld te bespreken.
Het is geweldig. En dat blijft het ook.
En dan komt daar het moment, dat je elkaar uit het oog verliest. Het spreekwoord uit het oog uit het hart... Het klopt. Het is hard maar volledig waar. En ik spreek uit ervaring. Maar er zit wel een heel proces achter. Je krijgt ruzie, je probeert het nog goed te praten, je probeert elkaar nog terug te vinden. Het lukt niet.
Hoe hard je ook probeert.
Maar het moet van twee kanten komen. En hoe goed je intenties ook zijn, de andere kant interpreteert ze of verkeerd, of helemaal niet.
Het doet pijn.
Na elkaar zo lang gekend te hebben.
Zittend op een bankje niets tegen elkaar zeggend,
Happy end?
