Je donkere, diepe bruine ogen.
Je langharige zwartbruine vacht, met hier en daar wat grijs
Lieve oortjes.
We hebben je 10 jaar bij ons gehad. Het moment waarop we je uit het asiel haalden was je somber, droevig en lichamelijk was er van alles mis. Veel mensen hadden je in huis gehad, maar konden niet met jou omgaan.
Totdat je bij ons kwam. Je speurtocht naar een passend huis was eindelijk beëindigd. Heerlijke rust had je om je heen, je herstelde, dag op dag vertrouwde je ons meer. Je lieve donkere ogen begonnen weer te glimmen en had je had het fantastisch naar je zin. Wel was je erg gereserveerd; het was jou huis, en wij waren van jou.
Ik heb zulke fantastische dingen met je meegemaakt; de dagen waarop je lekker aan de fiets kon rennen, lekker in het water rondslenterde of in de winter met z'n tweetjes voor de haard liggen, waar ik talloze keren op jou warme zachte buik in slaap mocht vallen.
Je was een echte dame. Je had een eigen willetje, en als jij vond dat het te vroeg was om uit gelaten te worden, bleef je ook eigenwijs liggen. En kreeg ik een blik toegeworpen van; wat denk je nou zelf.
Ook vond je, als ik te lange nagels had om jou mee te kriebelen, het er gewoon afmoest. En die beet je er dan ook gewillig af.
Ook hebben we samen uren doorgebracht op de bank. Niet dat dit van mijn ouders mocht; als we alleen thuis waren, kroop je lekker bij mij op de bank. Ik voelde me dan veilig en samen vielen we heerlijk in slaap.
Je beschermde me.
Als er iemand in de buurt kwam die je niet aanstond; zat je aan me vastgeplakt. Raakte deze me aan, hapte jij er meteen op los.
Mijn kleine duiveltje.
Je was soms ook echt een ondeugd. Zo heb je van het aanrecht een keer al Sjoerd zijn barbecue vlees opgegeten; mijn bakjes vla stiekem van tafel gegrepen. En dan niet te vergeten: al die hompen kaas die je in éen keer opat. En volgens mij, zijn er ook best wat bakjes boter doorheen gegaan..
En dan niet te spreken van de avontuurtjes die je had. Stiekem ervandoor om jezelf eens goed uit te laten. Zo vaak heb ik je opgepikt in het dorp omdat je ijsjes van de grond af zat te likken.. Hihi.
Je vond het altijd heerlijk als ik je oren ging kriebelen, en dat op onze eigen manier. Je gromde en knorde altijd heerlijk van plezier; en daarna kreeg ik een bevestigende lik of een knuffel.
Dat kon je ook altijd goed; mij knuffelen. Soms wou je gewoon wat aandacht. Lekker tegen mij aan drukken met je hoofd, mij vragend aankijken of je hele lichaam in de strijd gooien.
Hoe kan ik dat nou vergeten?
Als ik moest huilen, was het altijd jou hoofdje die bezorgd op mijn knie lag, of jou buik waar ik dan lekker op mocht liggen..
Uren lang hebben we gewandeld. Met vriendinnen van mij, soms een vriendje.. Dat jij toch niet zo leuk vond, dat mannelijke gezelschap.
Voor sommigen was je een vervelende rothond, maar ik weet hoe jou gedrag tot stand kwam.. Je was gewoon zo bang door wat in het verleden met je is gebeurt, wat je gewoon niet begreep. Ik accepteerde je angst, en de andere familieleden ook. En onder dat stoere en gevaarlijke laagje van je, was je een echte lieverd, mijn meisje en een lekker eigenwijs ding.
Je was bijzonder en uniek, ik ga je enorm missen lieve Sjaps.
Je bent nu erg ziek.
Ik hoop dat het verder nu rustig en pijnloos verloopt..
<3
